جــــز وادی عــشق نــیـست دل را کــــویــی

جــز اشــک فــراق نــیـست غـــم را جـــویـی

ســاقــی تــو ز جـــام ارغـــوان مــستم کـــن

تـــا مــن طــرب افــکنم بـــه هــای و هـــویی

رویــای جـهـان بی گــل و شـبنم هــیچ است
بـی جـــام شــراب و سـاغر عـالم هـیچ است
بــا بـــاده نــشين و خــوش بخوان روزی چــند

کـــاین کــهنه ربـــاط چـرخ اعـظم هـیچ اسـت

مِي نــوش كــه از زمــانــه ول خـــواهي شـــد
دريــــاب كــه از بـــــاده خــجل خــواهي شـــد
امـــروز اگــــر هــم نــخوري ، خــواهي خـــورد
آن روز كـــه چــون كـــوزه ز گـِـل خــواهي شـد

كـوزه چون مي شكند، كوزه گري خندان است

آنــكه از تــرس خــدا مِي نــخورد نــادان اسـت

گــر خــدا كــوزه گـر است و من و تو چون كوزه

مـِی نـوش و شكن كــه كوزه گـر شادان است

ر.ت.ارغوان