شکوه
شــكـوه روي تــــــو دل را كــــند آواره ی كــــويــــت
دمــــار از مـن بر آوردي تـــو بـــا آن خــال هــندويت
وصـــال روي شــيرين را به كــامم زهـــر گـــرداندي
كه خود بي تيشه فرهادم به لطف سحر و جادويت
اگــر مـن شـهره ي شـهرم بــه چـشم بد نــيالودن
حـجاب از روي خـود بـردار كـه غـوغا مي كند رويـت
فـغان اي شـهسوار دل كــه چــوگان را تـو اسـتادي
مــــرا گــمراه عــالــم كــرد ، كــمان تـــيغ ابــــرويت
ز وصــف زلــف مشكينت من عــاجز گـشته ام ديگر
ولي حــافظ چه خـوش گــويد ز تــار سلسله مويت
من و بـاد صـبا مسكين ، دو سـرگــردان بي حـاصل
من از افسون چـشمت مست و او از بوي گيسويت
حــرامم بــاد اگــر جــامي ز دست خـــاكيان گـــيرم
كـه از صـد جـام جــم خوشتر ، مـرا خــاك در كـويت
الا اي رنــد تـبريزي بــه طبع شــعر خـوش خـواندی
كــه مــرز كـفر و ديــن اسـت ایـن حديث يار نيكويت
ر.ت.ارغوان
