تذکـرﺓ الرنـدان

شبیه باغ بهاری ، همه دل انگیزی
کویر تشنه ی غم را چو آب کاریزی
نشسته ای به سکوت و دگر نمی خوانی
ردیف قافیه هایی ، اگر که بر خیزی
اگرچه قاب نگاهت گرفته ای از من
به میخ سینه ام ای زن همیشه آویزی
غزل به نیمه رسید و نیامدی ای ماه
بیا که با شب شعر و غزل بیامیزی
تو هم شبیه من آری دو بال میخواهی
که از فسانه و افسون عشق بگریزی
هنوز عطر تو را دارم ای گل زیبا
تویی که از هوس من همیشه لبریزی
سکوت خسته من را عجیب بود این شعر
تویی که در دل شاعر ترانه می ریزی

رند تبریزی