تذکـرﺓ الرنـدان

من را صدا بزن
ای ترنم صدایت آویزه های گوشهایم
مرا بنگر که چگونه از شمال تا جنوب و از شرق تا به غرب مستغرق عشق توام
و روز و شب با یاد تو سیر می کنم
و از چلچراغ چشمهای نرگس فامت
زیبا ترین ترانه ها را روشن می کنم
من را به یاد آر بانوی اطلسی ها
و شیشه ی ادکلنت را زمین بگذار
بگذار که بوی تن عریان تو را مزمزه کنم
نمی دانی که من چه حالی دارم
وقتی که بوی زلف سیاهت در دامن شب پراکنده می شودم
و ماه ،
در چاه صبر تو تکان می خوردم...
من را صدا بزن
ای ترنم صدایت آویزه های گوشهایم
پایین بیا و مرا مشق عشق کن
مشتقم را بگیر و از دیفرانسیم بالا برو
و بالا ببر مرا
از تپه های چغازنبیل
و گوش بسپار
به جیر جیر قلبم که تو را از دهلیز چپ به خود می خواندم
نه تنها اینجا،
آری نه فقط اینجا مرا صدا بزن
من را به هر کجا ، به ناکجا فریاد کن و هجی کن و بخش کن
و عبورم ده از میان روزنی چون سوزن
آنجا که سودای بی سرانجامت
و صدای شور انگیزت از پشت هزاره های درد می آیدم
سکوت را بیاور و جام را و شراب را و چشمهای سیاهت را
تا ناله های من با ناله های تو عجین شوند
وانگه ببین که این شعرهای خالی از جذبه
که روح مرا به سر حد مردن مکیده اند
تنها برای شنیده شدن صف کشیده اند
من را صدا بزن
ای ترنم صدایت آویزه های گوشهایم
مرا با خود عجین کن
صدایم را بشنو
بازوانم را بفشر
و خوابم کن بانو... خوابم کن... خوابم... خوا...

رند تبریزی

تا کی بخورم غصه ی دنیا دیگر؟
تا کی بشوم خروس بیجا دیگر؟
از زندگی مجردی خسته شدم
بــاید بــروم قــاطی مرغــا دیگـر

رنــد تبــریــزی

ای شاهد جان بازا ، در غیب جهان تا کی؟
وین سینه زخمی را ، این رنج نهان تا کی؟
در زلـف تو پیچیـده ، چشمـان سیـه بختـان
این چشمه خشکیده ، ای موی میان تا کی؟
در وصل بهارانت ، دل پاره شد از هجرت
ای مژده فروردین ، این فصل خزان تا کی؟
نالیدم و خون خوردم از زخمه ی ابرویت
با آن خم خونخواره ، بی نام ونشان تا کی؟
ای خسرو جـاویـدان ، وی آتش افـروزان
در آتش این هجران ، فریاد و فغان تا کی؟
می  خوردم و هشیارم ، بی عکس رخت ساقی
چون مست نمی گردم این رطل گران تا کی؟
ای عـالـم اسـرارم ، وی سـرور و سـالارم
بی رونق دینارت ، در سوز و زیان تا کی؟
رندی چو نمی رقصند ، با شعر تو طنازان
شادی کن و ساغر زن این شعر روان تا کی؟

رند تبریزی

چون پرستو در باد
با هیاهوی دلی یخ بسته
شوق کوچیدن از این وادی سرد
سخت در تنگ دلم افتادست
و من احساس به دست
گرمی مهر تو را
از پساپیش زمان ،
از سرآغاز جهان لمسیدم
و در این گنبد وارونه ی پوچ
دیر وقتیست در اندوه وفا
شور من با طپش ثانیه ها می لرزد
و در اندوه غزلهای سبز
باغ خشکیده ی من
باز در سیطره ی موج قدم های عشق
لُخت و بی پیرایه
راز چشمان تو را
بر دل خسته ی من می ریزد
و من افتاده به خاک
دوست دارم که تو پروازکنان
ساقه ی خشک مرا
از زمین برداری
و به آداب و رسومی دیرین
تن بی ریشه ی من را به کسی بسپاری
که دلش از هوس چیدن گلها خالی است...

رند تبریزی

تـــا مـرا رحمـت آن گلــرخ رعنــا بـــاشد
خــاک کـویش بـه سرم تــاج ثـریــا باشد
گرچه بدنامی ما شهره شهر است ولی
ننگ مــا پــاکتـر از ننگ زلیخــا بـــاشد
دلق مستوری و مستی همه خود باخته ام
تــا که ساقی من آن یــار شکـرخا بـاشد
زنـده ام تــا بـه ابـد عشق نمیرد در من
کــه مـرا دلبـری از روح مسیحــا بـاشد
شعر حافظ نه شرابی است که بی من جوشد
زده ام فــالی و ایـن زمـزمـه ی مــا بــاشد
من چـو از خـاک لحد لاله صفت برخیزم
داغ سودای تـوام سرّ سویـدا بــاشد
آرزویی به دلم هست که تا جان دارم
دل مـــا در عطش دلبـر شیـدا بــاشد
جام مینایی می مایه ی مخموری نیست
رنــدی و مستی مـــا از رخ زیبـــا بـــاشـد

رند تبریزی

یک روز به خوشدلی نوا خواهم داد
یک روز به خرمی ندا خواهم داد
اندوه جهان اگر گناه عشق است
من مادر عشق را بگا خواهم داد

تا کی چو مترسک جنوبی باشم
خسته شده ام از اینکه چوبی باشم
بانو به خدا دروغ در کارم نیست
عاشق شده ام که مرد خوبی باشم

رند تبریزی