تذکـرﺓ الرنـدان

با شوخی شراب

لرزید شوکران

بر تار و پود غربت زده ی شام آخرش

آبی ترین ترانه

بر روی ماه هاله بست

و نقاش چیره دست

تاریک تر ز شب

اندوه پر فسانه ی فانوس مرده را

چون سرسرای شب

تیره گون نمود

آویز قاف عشق بود

داس سپهر صبح

آن دم که من

بی هیچ منطقی

بر بوم زندگی

تنها فسانه ی دل را

گردن زدم

تا مسیر بادهای پیوسته

غریو خاموشی را فریاد کنند

در انحنای شب

سازی شکسته بود

شاعر به زال غزل حمله برده بود

وز لابلای یاس پیر

بادی به صورت شبنم وزیده بود

و ارغوان

نقش دامن پر چین عشق را

بی رنگ تر ز عدم

بر روی ساقه ی خورشید زخمه کرده بود

طرحی کشیده بود ...

رند تبریزی

وقتی که رفتی من شدم دلتنگ چشمانت
باور نمی کردی شوم آویز دامانت؟
رفتی و بی تو من شدم هرجایی شهر
اینگونه رسوا تا ابد دربند زخمانت
تا یک غزل خواندم برایت از تمنایم
رفتی و احساس مرا گفتی به مامانت
بانوی کشته مرده ی شعر و غزلهایم
این دل مرا بشکسته و نشکسته ایمانت
درد من از دوری تو اینگونه می پیچد
با من بیا بنشین فقط ، این پول درمانت
گفتم بیا یک دم مرا عطری دگر افشان
گفتی برو پیچیده اینجا بوی رحمانت
حالا برایم آرزو گشته شب و روز
یک بار دیگر من شوم در کافه مهمانت
اما می آیی بر سر خاکم و می خوانی
تنها ترین سر گشته ی بی خانه و مانت

رند تبریزی

خنده زدی زنـده شدم ، طعنـه زدی بنده شدم
جــلوه ی لبخند تـو را دیــدم و رقـصنــده شـدم
یوسف گم گشته تویی، احسن الافسانه تویی
روی تـو را دیــدم و مـن عصمت لـغـزنـده شـدم
راز در ایـن خــانــه مگو بــا دل پــروانـه کـه شب
شعلـه ی عشق آمد و من آتش سوزنده شـدم
عقل متـرســان و بیــار ، از قــدح بـــاده ی نــاب
چــونکه من از سـاغـر و می فربه و بالنده شدم
شمع تـویی، شور تویی شهره ی کاشانه تویی
مــهر تـــو را دارم و زان اینهمــه تــابـنــده شـدم
گــفت مــرا ســاده دلـی ، وز گهر خـاک و  گلی
رفتـم و بـی مـنت می در غمـش افـکنده شـدم
شعر  و غـزل  چاره  نشد بر  دل شوریده ی من
رنــدم و از شوکـت او ، یکسـره شـرمنـده شدم

رند تبریزی