تذکـرﺓ الرنـدان

بر می خیزم ،
و استخوان های فرو رفته در دلم را
به شیرینی لبخند باکره ای  پیوند می زنم
و حباب آرزوهایم را
در رود چشمهای دخترکی ژولیده
فوت می کنم...
استخوان های پلاسیده ام
گلویم را بسته اند
و در این غربت زهر آگین تنهایی
استعاره های حضور یک آبی رنگ
کالبدم را می نوازد
و از چرکینه های سیاه رنگ خاطرات نه چندان دور
تنها ترانه ای عقیم ،
بر سفیدی اوهام ورق خورده ام جاری می شود
شمعدانی های انتظارم ،
به زردی گراییده اند
و جاده های مخروطی
در انتهای چشمانم ، نقش بسته اند
شن های سفید
تقدیری ناخوش برایم رقم زده اند
و شن های سیاه
در حسرت چشمهای من ، در گور نشسته اند
آه ای نوای تلخ اندود زندگانی ام
در خلوت شبهای آخرم
سکوت را ارزانی قلبم کن
تا نگاه دارد ،
چشمان قهوه ای بی شرمم را...

رند تبریزی

ای شاهد جان بازا ، در غیب جهان تا کی؟
وین سینه زخمی را ، این رنج نهان تا کی؟
در زلـف تو پیچیـده ، چشمـان سیـه بختـان
این چشمه خشکیده ، ای موی میان تا کی؟
در وصل بهارانت ، دل پاره شد از هجرت
ای مژده فروردین ، این فصل خزان تا کی؟
نالیدم و خون خوردم از زخمه ی ابرویت
با آن خم خونخواره ، بی نام ونشان تا کی؟
ای خسرو جـاویـدان ، وی آتش افـروزان
در آتش این هجران ، فریاد و فغان تا کی؟
می  خوردم و هشیارم ، بی عکس رخت ساقی
چون مست نمی گردم این رطل گران تا کی؟
ای عـالـم اسـرارم ، وی سـرور و سـالارم
بی رونق دینارت ، در سوز و زیان تا کی؟
رندی چو نمی رقصند ، با شعر تو طنازان
شادی کن و ساغر زن این شعر روان تا کی؟

رند تبریزی

دوباره طرح غزل را کشید و عاشق شد
چو شبنم از رخ لاله چکید و عاشق شد
زنی که سیرت پاکش شبیه حوّا بود
دوبار سیب وفا را چشید و عاشق شد
تمام بی کسی اش را شبیه یک پیله
به روی ساقه ی نسرین تنید و عاشق شد
و مرد روی لبانش که رود جاری بود
میان بستر گرمی خزید و عاشق شد
صدای خسته ی مرد و طنین درد زن
به گوش شاعر تنها رسید و عاشق شد
و زن که عطر تن او به خانه می پیچید
تمام اشک غزل را مکید و عاشق شد

رند تبریزی

بانگ چنگ دف زنان  آید همی
نور عشق از آسمان آید همی
در میان گلسِتان و گل رخان
عطر و بوی ارغوان آید همی
اهل دل را هیچ کس غمخوار نیست
تا که یاد دلستان آید همی
ای که گفتی عشق را تفسیر نیست
وصف عشق از عاشقان آید همی
گر سیاهی عشق را پر پر کند
رنگ چشم پرنیان آید همی
کفر می گویم من از شوق شراب
تا که ساقی شادمان آید همی
رهروان را عشق بازی عار نیست
کز چنین سودا جنان  آید همی
در میان دف زنان و در سماع
عاشقان را تن تنان آید همی
رند تبریزی ز بس شیرین شوی
شهد شعرت در دهان  آید همی

رند تبریزی

افسوس که از زمانه آزرده شدیم
در پای جنون اسیر و پرورده شدیم
دردا و ندامتا که تا چشم زدیم
دل مرده و افسرده و پژمرده شدیم

رند تبریزی