تذکـرﺓ الرنـدان

حالا که دلم عاشق لب های توست
در خاطره ام لهو لعب های توست
من مست توام بدان این را بانو
ودکای من آن بوسه ی شب های توست

تو قلب مرا خودت اسارت بردی
با موی بلوند خود به غارت بردی
دهقان فداکار کبریت نداشت
آن شب که مرا زیر قطارت بردی

اسکل شدم و شعر و غزل می گویم
در حیطه ی دل اتل متل می گویم
از سانسور ارشاد نمی ترسم هیچ
من مبتذلم که مبتذل می گویم

من عشق تو را همیشه در دل دارم
بی قند لبت عجیب و ناهنجارم
گفتم که بیا لب تو را من بخورم
گفتی که نخیر من خود آدمخوارم

ای عشق مرا لنگ و علیلم کردی
در بازی بی ثمر دخیلم کردی
چاقو کش شهر سنگ دلها بودم
عاشق شدم و تو زن ذلیلم کردی

رند تبریزی

آسمان مي بازد ، رنگ آرامش را
سرخي از غرب افق مي تازد
رنگ خون بر چهره
سايه ها دور و دراز
شاعري خيره به شب قطعه ي نو مي سازد
و من اكنون تنها
بر لب پنجره ي باز اما
خبر از چلچله و همهمه نيست
كوچه را مي بينم ،
پسري دست نوازش سر معشوقه كشيد
آه گرمي ز درونم چو بخار ،
بر رخ شيشه نشست
و  مؤذن اينبار ،‌ از پس سرخي عشق
نغمه ي ساز خدا مي زند او
سايه اي روي زمين نيست دگر
سرخي از جبر زمان ، مي نالد
و سياهي خندان ، به خودش مي بالد
تازه يادم افتاد ،
گل شمعداني ما هم كه لب پنجره نيست ...

رند تبریزی

در سکوتی دلتنگ
در حصاری مستور
عطر تنهایی من در همه جا پیچیدست
و هوس هوش مرا آکنده
با تمنای گناهی مبهم
مادر آگاه ز تنهایی من می پرسد :
تو چرا مثل عدم تنهایی؟
تو چرا کنج قفس هیچ نمی خوانی باز ؟
تا به آهنگ تو یکدم نفسی تازه کنم ،
شهر ما قبلگه عشق و وفا و غزل است ،
تو چرا تنهایی؟
واژه ها در به درند
ناتوانند به ادرک جنون
هیچ کس در این شهر
حس بی تاب مرا خوب نخواهد فهمید
که چرا اینگونه
داغ تنهایی یک آلاله
چشم پر عشوه گر یک نرگس
و غم شرق به غرب سوسن
بر دل گلشن من روییدست
دوست دارم که بگویم سهراب ،
زندگی رسم خوشایندی نیست
زندگی بالش یک خواب بلند ابدی است
زندگی چیدن یک سیب هوس آلود است
زندگی لذت یک فاحشه از ثانیه است
زندگی طیف سفیدی است که آن سوی نهایت پیداست
زندگی  تلخترین لحظه ی یک مردودی است
آری آری سهراب ،
زندگی هر چه که هست
زندگی رسم خوشایندی نیست ...

رند تبریزی

خاطراتم آبی است

آسمان قفسم مهتابی است

واژه ها پوشالی

می خروشند به ادراک زمان

تا به فریاد انالحق برسند

یاد سهرابم من

یاد آن اشک و انار سرخش

"خوب بود این مردم

دانه های دلشان پیدا بود"

لیک در باور خاکستریم

دختری تیره تر از خاک سیاه

حس بی تاب مرا پاک به اغماء بردست

و در این پیکر سرد

جز پریشانی یک لاله ی سرخ

هیچ آهنگی نیست

و از آواز کلاغی که در این نزدیکی است

نفس باد صبا می گیرد

با خودم می گویم :

که چرا این دل بی تاب مرا هیچکسی وارث نیست

تا چنین باور آبی به قفس نسپارم ...

رند تبریزی