گئنه قلبیم توتولوپ عشقیمی یاد ایله میشم
منی دیوانه ادن سروری یاد ایله میشم
نه قدر جانیمی توکدوم یولونا بیلمدی او
قلبی آهننن اولان دلبری یاد ایله میشم
نه وفا لر الدیم عمرومو فرش اتدیم اونا
منی مجنون الین ظالمی یاد ایله میشم
عشق اودیلا یانیرام گئتدی فراموش الدی
او غزل یاندیران افسانه نی یاد ایله میشم

غزل تاران

حالا که دلم عاشق لب های توست
در خاطره ام لهو و لعب های توست
من مست توام بدان اين را بانو
ودکای من آن بوسه ی شب های توست

با آمدن تو چشمه ساران جوشيد
دلها همه شادی شد و غم ها پوسيد
مجنون که چنين سرخی لبهايت ديد
آمد به وصال و روی ماهت بوسيد

تو قلب مرا خودت اسارت بردی
با موی بلوند خود به غارت بردی
دهقان فداکار که کبريت نداشت
آن شب که مرا زیر قطارت بردی

لب های تو ارغوانی و من مستم
سودای تو آسمانی و من پستم
با اینهمه پستی به رخت می گویم
رندی که تو عاشقش شدی من هستم

رند تبریزی

در سکوتی مبهم
و غروبی دلتنگ
سرکش از جام شراب
بر لب حوض قشنگ
آرزوهای مرا باران شست
لذتی در دل من نیست دگر
وز گل و بلبل گلشن اثری نیست مگر
بوته ای خشکیده ، با دلی رنجیده
و شراب است و می و پیمانه
و صدایی دلتنگ
در پس ویرانه
آه این سینه ی من هست که در خانه غم
بر رخ پنجره ها ،
می نشیند هردم
من که خود مي دانم ،
گل ما جاذبه در خويش نداشت ،
شبنم از روي لطافت سر خورد
کاش می دانستي
این هوس نیست که بر عمق وجودم جاریست ...

رند تبریزی

من شتاب سحرم كه هر شب به وقت صبح قاصدكم
در طراوت زيبايي سحر سر ميزنم
در ستايش يار ميسرايم
سخن ميزنم با آفتاب-
در چه هستي؟
من روشنم و ميسوزم هزاران چرخ دور من زند
از خرابي حسنم حسن شان روشن است
تو چي داري در خود؟
اي آفتاب در من چيزهاست
در خلوت يار فدايش ميشوم
ز ديدار رويش هزار بار جوان ميشوم
در بهار حسنش بار بار بهار ميشوم
با من منشين روشنيم ترا گل خواهد كرد
من از روح خدا روحم اي آفتاب
من كعبهء دل دارم اي آفتاب- من عاشم
زمينم ,آسمانم,درخشانم ,عزيزم مناي آفتاب
اي آفتاب چه داري؟ 
كه من همان هستم
چه ميبيني ؟
كه من خواب هستم
چه هستي ؟
كه من يارم
من دوست زيباي صحرم
با من چيزي مگو - من ديوانهء سحرم

سيد منصور منصوري