تذکـرﺓ الرنـدان

تو كز ديار بي كسي به داد من رسيده اي
چرا ز من بريدي و به اهرمن رسيده اي
غلام کوزه گر ببخش ، اگر چه كوزه ات شكست
كه از پي هزار سال به فوت و فن رسيده اي
نوای ارغنون من ، نشان ارغوان تست
ز بانگ ارغنون من ، به خویشتن رسیده ای
از آسمان آبی ات ، کویر خشک من ببین
که تو به عرش کبریا ز آه من رسیده ای
مرا ز هجر بلبلان ، تحملی نمانده است
و تو برای چیدنم ، در اين دمن رسيده اي
بیا بیا تبر بزن ، به شعرهای گنگ من
شکن شکن شکن مرا ، که بت شکن رسیده ای
ددف ددف ددف ددف ، ز درد من به دف زنم
ز شور دفّ و درد تن ، به تن تنن رسیده ای
جوانيم به عشق تو همه خزان شد و گذشت
به اين خزان عمر من چو ياسمن رسيده اي
صلای رندی ار فتاد همه ز لطف مهر تست
و تو  برای شعر من ، به قلب من رسیده ای

رند تبریزی

گـلعـذاری بـاغـبان را بــاز هـم از یـاد برد
صـبر کـنعانش نـماند و پـیرهن را بـاد برد
در مـرام عـاشقان ایـن رسم عیاری نبود
تـیغ ابـرو بـر کـشید و از مـیان پـولاد بـرد
نـوبهار زنـدگی چون در گل و گلشن فتاد
گلسِتان را در خزان ، دردِ دل شمشاد برد
دلـبر مـا چون بجز دل آیت عشقی ندید
در دل مـا غم نهاد و بـا خودش میعاد برد
در وفایش تـازیانه خوردم و آن نو عروس
حـجله را از دم رهـا کرد و ز دل داماد برد
تا نی ستان وجودم را به لبخندی فروخت
آتـش هجرش مـرا از بیخ و بـن بـنیاد بـرد
در هوای کوهکن اندیشه شیرین چو رفت
خسروان را باد غیرت تیشه ی فرهاد برد
جملگی تــبریـزیان بـر بخت من نالیده اند
ارغــوان را رنـد پـرورد و ثـمر شهـزاد بـرد

رند تبریزی

بر خیز بانو بیا به کوران زندگی

با نغمه بهار و با ساز جویبار

برخیز بانو که دست از جهان کشیده ام

تیره است روی آفتاب این روزگار

دانی که در این لحظه های بی کسی

بیراهه رفته ام به تاراج عاشقی

از فصل فصل خزانها بریده ام

چون برگها ز شاخ تلاجن رمیده ام

حالا میان مردم چون برفِ آدمی

تنها و بی صدا به زمستان رسیده ام

در عمق هوسهای آتشین من

عشقی است که نامش مقدس است

ای ارمغان گلشن دلدادگی

چون ارغوانی گلهای رازقی

این را فقط برای تو سروده ام ...

رند تبریزی

ای تشنگان ای تشنگان ، من باده را کوثر کنم
وی واعظان ای واعظان ، من عرش را منبر کنم
ای ساحران ای ساحران ، اعجازتان بیرون کنید
بـاز آمدم بـاز آمدم ، تـا رو سیـاه اژدر کنم
ای مطربان ای مطربان ، دف را خروشانتر زنید
تا من میان عاشقان رقصی از این بهتر کنم
ای کافران ای کافران خود را مهیایم کنید
من نیست را پر بر کنم ، هم هست را ابتر کنم
بیگانه را مجنون کنم ، ژولیده را موزون کنم
من فتنه در عالم کنم ، هم کار صد داور کنم
ای زاهدان ای زاهدان ، از من نترسانید کس
من غوره را شکر کنم ، هم رحم بر کافر کنم
ای ارغوان ای ارغوان ، دوری مکن از گلستان
رو کن به سوی من دمی تا خاک را گوهر کنم
ای دل بسوز ای دل بسوز ، از آتش رندان شهر
تـا فـارغ از تبـریـزیـان ، عشق تـو را در سر کنم

رند تبریزی

ســالهــا تـو سنگ بـودی دلـخراش
آزمــون را یک زمــانی خــاک بــاش
در بهاران کی شود سر سبز سنگ
خــاک شو تـا گـل بـرآید رنـگ رنـگ

مولوی

در خواب می دیدمت

بانوی قصه های خواب آور

رنجور دردهای بی پاسخ

می دیدم که با من می گویی

حکایت ذره ذره های خاکسترت

و شکایت آبستن شدن از تنهایی ات را

در سردی پاییزی که نسیمش ،

از کول درختان سترون بالا می رفت ،

تا خدا را تکان دهد...

ای بیکران درد ،

سردی چهره ات ،

سکوت سینه ام را می خشکاند

و از جذامی دل نوشته های عقیم

چرکینه های رنج توست که می جوشد

بهانه نیست ارغوان ،

بهانه نیست عشق ،

و اشک سوسنی عارض ،

که حجم رفتن را خیس می کند ...

پس ؛

چشمهایم را می ببندم به قانون قافیه

هم ردیف خاک می کنم درد کهنه را

و در اسارت سنگ های گورستان

ترانه ی بودن را به تصنیف می کشم...

بیدار می شوم ،

سیال تیره می بارد از سپیده ی صبح

و عشق در کالبد خاکی ام،

بسان فاحشه ای می رقصد

های ... افریطه ی شوم غزلهای من ،

قلبت را ببند !

تا با خیال درد تو جان را تهی کنم ...

رند تبریزی

جز وادي عشق نيست دل را كويي
جز اشك فراق نيست غم را جويي
ساقي تو ز جام ارغوان مستم كن
تا من طرب افكنم به هاي و هويي

احساس مرا شكستگان مي دانند
روياي مرا به پيش هم مي خوانند
از باده ي ارغوان چشيدم ديدم
بر طالع من قلم ز خود مي رانند

رند تبریزی

رند تبریزی

ای آمـدنت بهــار را شکرانـه

ای مریم و یاسمن ترا دیوانه

امـروز مرا اول فروردین است

تولدت مبارک حنانه ...

بیا ساقی به میخانه که می در ساغر اندازیم
شراب ارغوان نوشیم و رقصی نو در اندازیم
از آب کوثر و زمزم ، نمی نوشم در آن وادی
بخوان تا عیش و مستی را جلو از محشر اندازیم
ندیده می پرستی چون ، خدای خویش را زاهد؟
بیا تا بت پرستی را به رویی خوشتر اندازیم
فغان از شهسوار عشق و آن ابروی چوگانش
که از آن قوس مشکین ما ، کمان بر آذر اندازیم

چو شعر عاشقان خوانی ، همیشه جاودان مانی
به شعر ناب حافظ ما ، بهاران در سر اندازيم
صبا خاک وجود ما ، بدان عالی جناب انداز
بود کان شاه خوبان را ، نظر در منظر اندازیم
دلم دیوانه چون فرهاد ، از این بی تیشه گی فریاد
بمان تا جان شیرین را ، به کوهی بهتر اندازیم
به شعر من نمی رقصند ، سیه چشمان تبریزی
بیا رندی که تا خود را به عشقی دیگر اندازیم

تقدیم به سوسن جعفری

مرا سودای گیسویت

ز ره برده ست و می دانی

چرا بیهوده این تن را ،

ز پیش خویش می رانی

نمی خواهی ، نمی خواهی ،

تن بیمار عشقم را

نمی دانی ، نمی دانی ،

دلیل اشکهایم را

که از گرداب خون آشام عشق تو

چه خون دل نهان گشته

به اعماق وجود من

که گر یکدم به جای خویش من بودی

وگر واقف به عشق پاک می بودی ،

چو شبنم از سراغ گل ،

به یکباره نمی رفتی

به زیر خاک بی احساس ،

نمی رفتی ، نمی رفتی

تو ای تابانی مهتاب ،

تو ای نمناکی شبنم

که جام ارغوانی  را ،

به کام تشنه بنشاندی

چرا باید مرا اینقدر ،

تو نالایق بدانی لیک

تو این را هیچ می دانی ،

دلم سرچشمه ی عشق است؟

بیا ای نازنین من ، ای عشق رویایی

بیا شعر فروغ برخوانیم و پا کن عیش و مستی را

"بیا دنیا نمی ارزد

به این پرهیز و این دوری

فدای لحظه ای شادی کن این رویای هستی را" ...

رند تبریزی

همچو برگی در بهاری سرد

همچو نهری در گذاری تنگ

یکه و تنها به یاد یار

می گزد خلوت مرا چون چنگ

می خزد ظلمت درون رنگ

می تپد این دل به پای سنگ

راه برگشتی به رویم نیست

در حصار عصر عصیانی

فارغ از هر های و هوی خوش

می گریزم از تبار خویش

می سپارم دل به بد عهدی

تا که بگریزد ز من هستی

تا بمیرد هر آنچه در دل بود

تا فرا گیرد مرا مستی

آه و آه ای ارغوان تلخ

عشق را از من تو کردی سلب

کز فراق روی تابانت

اینچنین از عشق رنجورم

کاش یک دم تو می بودی

تا ببینی حال زارم را

وز نشان دیده های تر

خود بدانی کار و بارم را

کاندرین رویای بی حاصل

بی تو بی پائیز می ریزم ...

رند تبریزی