تذکـرﺓ الرنـدان

چون پرستو در باد

با هیاهوی دلی یخ بسته

شوق کوچیدن از این وادی سرد

سخت در تنگ دلم افتادست

و من احساس به دست

گرمی مهر تو را

از پساپیش زمان ،

از سرآغاز جهان لمسیدم

و در این گنبد وارونه ی پوچ

دیر وقتیست در اندوه وفا

شور من با طپش ثانیه ها می لرزد

و در اندوه غزلهای سبز

باغ خشکیده ی من

باز در سیطره ی موج قدم های عشق

لُخت و بی پیرایه

راز چشمان تو را

بر دل خسته ی من می ریزد

و من افتاده به خاک

دوست دارم که تو پروازکنان

ساقه ی خشک مرا

از زمین برداری

و به آداب و رسومی دیرین

تن بی ریشه ی من را به کسی بسپاری

که دلش از هوس چیدن گلها خالی است...

ر.ت.ارغوان

در این غروب زهرگین

و روشنی شرمگین

به روی خیمه های خون

نظاره می کند دلم

صدای شیحه های اسب

صدای گریه های عرش

ز هر طرف به سوی من

روانه می شود چو تیر

زمان امام خویش را

به کام ناکسان فروخت

به زیر تازیانه ها

بدون سر ، بدون تن

برای اعتقاد من

برای اعتلای من ...

ر.ت.ارغوان

چقدر این شعر را دوست دارم...

یادت را

به سر پیچ لامپ آویزان میکنم

و تمام دلت را

به اتاقم وصله می زنم

حال ،

کلبه تاریک و کوچکم

روشن و بزرگ شده است ... عـاطفه

دور از آن پرتو رويش دل مستانه بسوخت
دل مستان رخش از مي پيمانه بسوخت
شمع اصحاب كه شد در شب هجران روشن
خود ندانست در آن شب پر پروانه بسوخت
ما چه گوييم از آن عشوه گر فرزانه
عاقلان خود همه شاهد دل ديوانه بسوخت
شعر حافظ چو مرا در سر و اندیشه فتاد
سینه ام از غزل خواجه ي فرزانه بسوخت
تنم از واسطه ی دوري دلبر بگداخت
جانم از آتش هجر رخ جانانه بسوخت
ترس ما هست از آن خوشه ي گيسوي يار
كه از آن خرمن زلفش دل بيگانه بسوخت
نبرد زاهد و واعظ به در خانه عشق
رند تبريزي اگر عمر به افسانه بسوخت
ر.ت.ارغـوان

 

از خـرمن گـیسویش وز عـشوه ابـــرویش
آتش چـو گـلستان شد تـا بـاد چنین بـادا

ر.ت.ارغوان

با همه ی شعر و غـزل خـوانی ام
گـنگ تــریـن واژه ی عـرفـــانی ام
گــوی مـرا  طـاقت صبــری نـمــاند
کــز طلب عشق تــو چـوگـانی ام
در دل مـن تیــرگـی داغ هـــاست
گــرچـه پــر از هــاله ی  نورانی ام
فـخر مـن ایـن است که در عید تو
پیش قــدم هــای تــو قــربـانی ام
تــــو غـــزل معـــرفـت و  حـکـمـتی
من خـط نشنــاختـه ، سریـانی ام
شــاعــرم و  فـــال بــه نــامـت زدم
تــرسـم از آن اسـت بسـوزانـی ام
بــــاغ تـــو را  در همــه جـــا آبیــــار
نیست بــه جـز دیـده ی بـارانی ام
نـــاب تـــرین شعــر  همـی دانمـت
سخـت تــرین قــافیـه می دانی ام
عقـل ز دستـم شـده و ســایــه وار
در شُـرف بـی سـر و سـامــانی ام
پیـش بیـــا طـــالـع مــن را بخـــوان
تــا کــه بـدانی چــه پــریشـانی ام
مـفتـعلــن ، مـفتـعلــن ، فــاعــلات
حــرف دل و  مطـلـب پـــایـــانـی ام
رنـدم و بــا ایـن همـه سر در گمی
کُشـت تــو را روضـه ی طـولانی ام

در بستر گناه و در زیر نور ماه

در مستی نگاه گلهای ارغوان

در پای درختان سر به زیر و سبز

در غار وحشت اندیشه های پوچ

در خواب مردم دربند زندگی

در اهتزار پرچم طاغوتیان جهل

در انزوای بودن و در اوج بی کسی

در عشق و نفرت ،

در وصل و در زوال

در لذت چیدن سیبی که زخم زندگی است

در شعله های اشتیاق

در چاه صبر

در ناله های پریشان

در ریاضتهای تلخ

در قیل و قال کلاغان ، های و هوی جغد

در بستر درماندگی و عجز

در تار و پود الحذر

هر روز

هر شب ،

هر جا که عشق نیست

هر جا که آدمی از خویش رسته است

هر جا که نبودن به ز بودن  است

هر جا که زهر هلاهل حلال گشته است

آنجا منم ،

بیرون نشسته از این گود زندگی

در انتظار مرگ ،

در انتظار رهایی ز ننگ بی کسی ...

ر.ت.ارغوان

ر.ت.ارغــوان

اي دلــم از ســوز تــو ســوزان شـده
نـــالـــه ام از هجــر تو جـوشان شده
اي بـــه پهنـــاي افــق لبــريــز عشق
بــــاده ی پیمانـــه ات سر ریـز عشق
اي مــــرا از خـــود جـــدا  انـــداختـــه
عــاشقـــان را جملـه مجنون ساخته
در دو چشـم عـــاشقـم بـنگـــر دمـي
تــــا بخواني قصــه ي بي همـــدمي
در ســــراب وحـشت انـــــديشـــه ام
چون گـلي پــركـنده و بي ريشــه ام
چشــم تــو آلاله ي قـلـب مـن اسـت
لالـــه ات داغ دل صــد گلشـن اسـت
آنكـــه ديـــدي ديگــر اكنــون نيستــم
پيش مــن آي و بگــو مـــن كـيستــم
آخـــر آن عشقت مـــرا ديـــوانـــه كرد
از همـــه يــــاران خـــود بيگـــانه كـرد
اي كـــه شمع تـــو مــرا پــروانــه كرد
عشق تـو شعــر مـرا افســـانه كــــرد
ارغــــــــوان اي لـــذت اشعـــــــار من
اي تمنـــــــــايــت غـم هـمـــــــوار من
اين حقيقت هست و گفتن عار نيست
بي تـــو  بـــودن بـودني در  كـار نيست

ر.ت.ارغوان

از سیاهی های عشقی متروک

روزگاران خاک خورده را

بی ترنم صدای مرغان سحر

در شط آرزوهایم می شویم

غرق در اوهام ،

جام ارغوان را به رنگها می بخشم

و هر لحظه ،

فارغ از بودن و نبودن

فهرست حقارت آمیز زندگی ام را ورق می زنم

به گل نشسته ام از دست روزگار

و گرمای تابستان زده ی گورستان

وجودم را به خاک گرم تعارف می کند

آهسته ، آهسته وحشی می شوم

و در سایه سار خسوف

همچون سایه های گم شده

مهجور و منتظر به زایش خورشید مانده ام ...

پس ؛

-          بی هیچ ناله ای

چون سنگریزه های ساحلهای متروک

پیوند جنون را با پیکر فرسوده ام لمس می کنم

و در شکاف برهوتی سنگین ،

سایه های سنگی را به آسمان آبی تر نقش می کنم

تیرگی های افق ،

افسون پوچ زندگی ام را تسکین می بخشند

بیدار می شوم ،

مرگ و مهتاب به هم می نگرند

اینجا غسلخانه است ،

و من سکوت را می شنوم ...

ر.ت.ارغوان