تذکـرﺓ الرنـدان

سکوت را به نام تو شکستم

جام ارغوان را سر کشیدم و دراز افتادم

از سبزی سپیداری بلند به آبی آسمانی استوار

هجرت از این آسان تر نباید بودن

با شدت زمان ،

شاخه خشک نفرت را ریشه کن کردم

و در تنهایی کویر گون ، با فلک در آمیختم

کران تا کران نشانت پوییدم

و به دنبالت ،

خرد را پشت خر بستم

در میان اوهام ،

ابدیت را به عشق تو کاویدم

و به سنگی سیاه رسیدم که می خندید

سراپای وجودم را شرم فرا گرفت

و در حصار تنهایی

بودن و نبودن را زمزمه کردم

چشمهایم را شستم و در روشنایی آفتاب تراویدم

سرشار از نگاه تو،

شهوت را وضو گرفتم

و با هوسبازی تو ، به نماز ایستادم ...

رند تبریزی